Ο τοίχος θα έχει τη δική του ιστορία (προτεινόμενος από μαμά τίτλος )

... μία υπέροχα γεμάτη μέρα με ξενάγηση από δύο ζευγάρια μάτια φίλων από άλλη πόλη, στην πόλη όπου γεννήθηκα . Και όλα αυτά τελειώνουν εκεί από όπου ξεκίνησα. Το πιο μόνιμο σπίτι μου.
Με ένα νέο γεγονός να συνοδεύει κάθε ανάμνησή του.
Και ακολουθεί brainstorming: συνειδητοποίηση του πόσο πολλές εκκλησίες υπάρχουν στην πόλη, παραδοσιακή μπουγάτσα νόστιμη όπως πάντα, έκφραση λαγνείας για ένα ολόφρεσκο ξυλάκι κρυμμένο από ροζ μαλλί της γριάς (τώρα γιατί ροζ; αν υπήρχε απάντηση θα μπορούσε άνετα να χρησιμοποιηθεί ως άχρηστη πληροφορία σε παιχνίδι με συνειρμούς ή σε συζητήσεις με ανθρώπους ή με ανθρώπισσες, για όσους έχουν την προϋπάρχουσα γνώση, ανθρώπους λέω που έχουν για όνομά τους το γέλιο), τήρηση του κόκκινου εθίμου, βου(του βου του του βου :-P )νίσια εξόρμηση με κάπως ανεβασμένη αδρεναλίνη, πράσινες και γαργαριστές βόλτες δίπλα στο ποτάμι, διαγωνισμοί κούνιας, φαγοπότι υπό τη φροντίδα ευγενικού (όχι τυπικού) σερβιτόρου, παιχνίδι συνειρμών, παγωτό και Σούπερ Μάρκετ :-)
.... Και μετά να γυρνάς σπίτι με πόδια κομμένα και να σου λένε ότι ο αδερφός σου ξέχασε το ποδήλατό του στο στάδιο και υπάρχει περίπτωση να του το κλέψουν; Εκεί η οικογένεια σύσσωμη βάζει σκάλες στο αυτοκίνητο και βουρ για τη διάσωση και τη μεταφορά του ποδηλάτου.
Ήταν εκεί ακόμη και τη νύχτα αυτό το φάντασμα γοητείας αυτού του μέρους. Με τον μικρό φακό μου φώτισα το μαύρο τσιμέντο που κυκλώνει το στάδιο. Και μετά σκαρφάλωσα στα μπλε του κάγκελα. Μμμμ. Μύριζε το βρεγμένο πράσινο χόρτο, το κεραμιδί ταρτάν. Νίκες μετάλλια κόσμος χαμόγελα τραυματισμοί ο γέρος γιατρός που πάει αργά αργά προς τον τραυματισμένο οι σταγόνες απο τα κεφάλια των αθλητών η μικρή μέλμα η μεσαία μέλμα ή μεγάλη μέλμα ήταν όλοι εκεί. Και το ποδήλατο. Ευτυχώς. Το ξεκλειδώσαμε το ανεβάσαμε με τη βοήθεια της σκάλας. Ε υπήρξε κι ένας μικρός τραυματισμός έτσι για να αποδείξουμε οτι κοπιάσαμε. Φορτώσαμε τα λάφυρά μας και με ανοιχτό πορτ μπαγκάζ, κρατώντας τα πράγματα μη μας πέσουν επιστρέψαμε. Ooooooo life.